با یاد ِ خدا
هنوز هم حال و هوای غروب های رنگ پریده ی پاییزی ، حس ِ آن غروب ِ مطبوعی را که با بوی تر و تازه ی خاک ِ نم گرفته ی باغچه و خنده های پرنشاط ِ زینب در هم آمیخته بود ، تو وجودم زنده می کند . روزهایی که ( پدر ) بود و حضورش ، گویی همه ی فاصله ها را پر می کرد . حالا از آن لحظه ها ، رد ِ مبهمی می بینم در دور دست ، و ( چیزی ) که با هر بار یادآوری ، راه ِ گلویم را می بندد ...
فرشی انداخته بودم تو تراس و چراغ های حیاط را روشن کرده بودم . چشمم به هندوانه ای بود که یله و رها ، میان ِ آب ِ حوض غوطه می خورد و گوشم به شوخی های کودکانه ی زینب با پدر :
- زینب سادات بسه دیگه ! خسته ام ...
_ دوستت دارم ! بهترین بابای دنیا ... !
کلاس پنجم بود . با همه ی شوق و نشاط ِ بچه های هم سن ِ و سال ِ خودش و ،
میان ِ همه ی این دوستی را ،
( پدر ) را جور ِ دیگری دوست داشت .
این محبت ِ یکدست ، هرچند ارزنده ؛ ولی جور ِ غریبی نگرانم می کرد . دست ِ خودم نبود ، و نادانسته روز به روز پر رنگ تر می شد ...
*
هنوز هم صدایش تو گوشم تکرار می شود . ضربه های تندی که برادرم به پنجره ی اتاق می زد و اشاره می کرد به حیاط بروم . خشکم زده بود و به وضوح ، صدای تپش ِ قلبم را می شنیدم . جایی تو خلوت ِ حیاط به هم رسیدیم . چهره ی رنگ پریده ی برادرم تو تاریکی ، همه ی ناگفته ها را رو می کرد : دکتر گفت دیگه زیاد اذیتش نکنید . کار از کار گذشته ... زیاد مهمون ِ ما نیست ...
گویی چیزی تو دلم شکست . هنوز بیش از یک هفته از شب ِ هفت ِ پدر نمی گذشت . هنوز مژه هامان از فراق ِ پدر خیس بود ! چیزی برای گفتن نداشتم ...
با بی صبری دویدم به سمت ِ کوچه . پرده ی اشک ، جلوی چشمانم را گرفته بود . دخترکی با مادرش از کنارم گذشت . چهره ی زینب تو ذهنم زنده شد . بغضم ترکید :
- زينب جان چرا ؟ چرا تو ؟! چرا حالا ؟ آخه داداش برات ...
ديگر نفهميدم چه شد ...
*
چندین ماه گذشته . درد ِ جدید ، بر غم ِ جدایی ِ ناگهانی ِ پدر سایه انداخته و زینب را زمین گیر کرده . جسم ِ نحیفش روز به روز بیش تر تحلیل می رود . نای راه رفتن ندارد .
پزشک ها شیمی درمانی را هم – جز برای تسکین ِ دردهایش – بی فایده می دانند . خودش چیزی از بیماری اش نمی داند و فقط با مرور ِ آرزوهایش است که روزها را می گذراند :
- داداشی یادته پارسال این موقع بابا بود و کتابامو آماده کرده بود که فرداش برم مدرسه ؟!
- آره عزیزم ! ایشالا خوب می شی بازم می ری سر ِ کلاس ...
با بی تابی حرفم را قطع می کند :
- نه همین فردا باید برم ! معلما و دوستام منتظرن . از درسامم عقب می مونم .
چی می توانم بگویم ؟! ... چشمهایم باز دارد خیس می شود ... :
- باشه عزیزم ! خودم می برمت . کلاس چندمی می شوی ؟!
- اول راهنمایی دیگه ! می خوام امسالم همه نمره هام بیست شه ...
.
.
.
غروب ِ جمعه است . غروبی که دیگر نه بوی تروتازه ی آب و گل و میوه می دهد و نه از گرمای ِ حضور ِ پدر و شوخی های کودکانه ی زینب ، نشانی دارد .
غروب ِ جمعه است و زینب سادات باز هم دلتنگ است .
مادر ، گویی نیازی را از نگاهش خوانده باشد ؛ عکس ِ یادگار ِ پدر را می دهد دستش . نگاه ِ قدرشناسی به مادر می اندازد و هق هق ِ گریه امانش نمی دهد .
یواش می خزم کنج ِ اتاقم و همپای او اشک می ریزم ...
*
هرقدر هم که بزرگ بشویم و از آن روزها فاصله بگیریم ،
باز هم مهر ماه و ( همشاگردی سلام ) و معلم و صف و کلاس و تخته و بوی کاغذهای سفید ِ دفترچه های شست برگ و کیف و جامدادی و خط کش و کتاب ِ نو ، برایمان تداعی گر ِ خاطره هاییست که با لحظه لحظه ی روزهای کودکی مان گره خورده بود .
یادمان بیاید بچه هایی را که دستشان به این تجربه های عزیز نمی رسد ،
و تنها با مرور ِ چندین و چند باره ی خاطره های کهنه شان دلخوش اند .
( برای شفایشان دعا کنیم . )
یا علی
نقل از وبلاگ درویش مصطفی
برای همينم يه فرهنگ لغت پورنايي اينجا ميذارم تا من بعد از روي اون ديگه تمامي مشکلات رفع بشه
:
!!! کلي بهش برخورد و گفت چشم ميرم حالا چرا اينقدر خشن ميگيد برو
!!!!!!!!!!!!!!
... خيلي ... فيلمهاي قديمي قشنگ اند اما ... فيلمهاي جديد ... اونقدر مسخره اند که آدم شک ميکنه اون آدمي که فيلم رو ساخته اصلا ميدونسته جبهه چيه يا نه؟ 
